اورفه

               چشمانی نبود ثابت و صامت

چه می شد اگر روحشان را

               بر هر بند رختی

               توان تاب دادن بود

چه می شد سرسره ی ازل

                از آسمان خیال تا خاک مغاک

                کمی بیشتر طول می کشید

                از چشم بهم زدن عمر

چه می شد ارتفاع دشتها

                بیشتر از همرنگی بود و

                                               آوای طوطی

چه می شد شهرها

                با طلا

                     فرش می شد

                                تا هر روز رفتگران

                                             حرص را از دامن شهر

                                                                        بشویند

چه می شد اگر دست دوستی

                     درازتر بود و

                                 دستهای کج

                                               کوتاه

چه می شد حکایت خاک را

                     تنها در گورستان غریبه ها ـ دنیا ـ

                                                          نمی نوشتند

چه می شد اگر سفر تمامی نداشت

                     و مسافران رخت خستگی را

                                                در دیار غرایب

                                                            فرو می فکندند

چه می شد مهر ممکن بود بی زجر

چه می شد تمام زنجیرها صداهایی داشتند گوش کر کن

چه می شد مسافران جاده های غربت

                             تا ابدالآباد غرایب

                               می پوییدند

                                  لحظه لحظه حیات را...