در کهکشان تغزل
و من غوطه می خورم
در آبی چشمانت
باله هایت را آنجا تکان می دهی
که بالهای من جوانه زده اند
مگر بر زمین گام می زنی
چلچله غزل خوان من
که برای پایکانت
از من شعر طلب می کنی؟
من هم نشین اقیانوس تو ام
از من برای آبی آبان شعر بخواه
آبی چشمان تر
در انعکاس آسمان...
صدای آهت را
ای باران حاصلخیز که جان چوب در آغوش تست!
صدای آهت را
به گاه ترک چوب
با غم جانکاه
که چوب بر آتش تحمل حجم تو را ندارد...
صدای آه آب
آن طرفه صدا
و اخگرهای آتش
نقطه های پایان جملاتش!
- که هیچ چیز جز انعکاس تهی در جمله های باز
طنین افکن چاه های «واهمه های بی نام و نشان» نیست -
ای آب!
ای آه تو
انعکاس روح عالم در تهیای من!
ای خط حامل طنین هستی!
چه خوشست مردن
که درگذشتن
آوای تمام آسمان آبی است
به وقت باران...
قلبش سینه دران
در بارش برف زمستان
شاخه های سرد درخت را
به شمارش:
"پوم تاک٬ پوم تاک٬ پوم تاک...
آه! شاخه هایت را ندیده بودم
درخت ریشه دار من!
درخت تاک!"
به نام ایزد
برافراز بادبانهایت
بر فراز بحر المیت
که از بتهوون ات
جز مردمکی خروس خوان
بر زمین جزغاله
باقی نمانده است...
از آن آغل آوار
از آن دستان تهی
بر آستان خاک
بر آسمان کهربا...
از لاشه درهای زنگ زده
از تهیای عشقهای نافرجام
از ازدواجهای زخمی
از نفس کشیدن زمین
که نفس را آوار می کند بر هم وطن
تا تخریب هستی چرکتاب آدمی
تا تشکیل اولین نطفه های زندگی...
۱/۷/۹۱ آذربایجان و ۴۰۳ روستایی که سقفی می جویند جز آسمان...
چه طولانی است
و احتضار چه بی حضور تو
مذموم است "...
بگذار تا این گونه
دجله ها از فراتها بگویند
پیش از آن هماغوشی با شکوه
در آن خیلج رنگین
آن پیشروی سرمستی
در دامان زمین بخشنده...
و آن نمایش دلقک وار جماعت دریوزگان روزمرگی
چه پرواز پر شتابی دارد روح
تا آن تاب هستی
تا آن هجای نخستین
تا آنجا که بهم آمیزند مرگ و زندگی
و آماده گریختن از جسم شود
روح....
این روح تابناک
اینجا چه تابی دارد
اینجایم من
در انتهای هستی
در منتهای درخت
از این زندگی که زندگان آلام ابدی
آن را بدین نام خوانده اند
تا ما را در اندازند
در تور فریب نابکارانه خویش...
(واهمه های بی نام و نشان نام کتابی از غلامحسین ساعدی است)
تو آن نوای هستی و مهستی
تو آن بانگ جرس بر نواله های نهاده به گور
تو آن خواب نوشین بامدادان
تو آن تک ستاره ی بی ستاره آسمان
تو آن گلوله ی سرب بر قلب من
و اکنون جوی خون از هر سو روان
تا که معاد٬ تا که میعاد
بر چشمان منتظر و لبان نغمه خوان
که هر نفس اش چون نفس آخرین قربانی لب جوی
نام ترا می خواند
به ذکر و تکرار
الهم قو قلوبنا!
الهم قو قلوبنا!
خاکستر نشین دوره های غبار!
بدرود!
سفرت بسوی خورشید
نه آخرین سفر
که واپسین گذرت بود
از چشمان من
بدرود! زهره بدرود!
ای خاکستر نشین غریب!
که دامنت را گرفت
سودای پرواز تا خورشید
بدرود!
تا گاهی دیگر و پگاهی دیگر
بدرود!
باش تا خورشید
فروزان شود
بدرود!
که امروز کم شدن چند پرتو خورشید
به چه ارزد؟
خورشید تیره و تار
بر فراز لجنزار
بدرود! زهره بدرود!
ای خاکستر نشین!
عبور نازکت
چهره خورشید را تیره نکرد
بدرود! تو را بدرود!
هم آغوشی خورشید قرین تو باد!
بدرود!
قطرات خون بر غبار راه
آن خانه عروسک
که غمهایش را یک به یک
در غبار ته گرد سوزنی خرد
پنهان می کرد
تا مجسمه های اشک و رشک
بترکند
و جویبارهای خون و آبشار های درد
جاری شوند
در آن گذری که
راه هرروزه نیست
که هر عمر را
مگر چند چشمه درد است؟
لنگان و افتان
می روم
تا چشمه بعدی درد
قسمتمان شود
درد فرهاد کوه کن
آن ناله هایی که همدم می گرفت
پژواک کوه را
و آن اشک هایی که رقصان بود
در میان گونه
که حدیث عمر
حدیث نیک نفسی نیکان است
و خون هایی که هر لحظه ریخته می شوند
در میانه اشک و خاک...
۹۱/۲/۲۸ هنزک
بي خبر از سرشت خونبار خويش
در شهر دلمه هاي توخالي و
زالوهاي عمر در پستو برده به سر
كجاييد اي پرستوهاي خاموش؟
كجاييد؟
رنگ اقاقيا
ديگر شهر را نمي شويد
در خون تازه
و پرندگان سرخوشي
ديريست كه جان داده اند
بر سرخوشه هاي خشم
كجاييد پرستوهاي خاموش؟
هجرت از شهر مردمكهاي گشوده بر خشم و زنجير و تغابن
در حكايت هر روزه مردنهاي هميشگي
و آدميان جان افشان
بر سر سفره هاي بخل و لئامت
كجاييد پرستوهاي مهاجر؟
كجاييد؟
حكايت جان دادن و جان بخشيدن
جكايتي كه هرروز
آغاز ناشده
خاموش مي شود
تا پگاهي ديگر...
كجائيد پرستوهاي مهاجر؟
كجاييد؟
یک ممنوعیت است
و گاه سفر
یک ماموریت
برای روح کاوی کنج هایت
تا بدانی آن مجسمه های دیرین و دور
که هر روز خدایی را
به پای یکی از آنان قربانی می کنی
در کجای روح تو
ایستاده اند
به درخشندگی
به عافیتی
که دیر و دور نیست
زندگی را
سرودی کردن
برای زندگی
آن نوایی که
از استخوانچه های توخالی حسرت
نمی خیزد
آن نوایی که
نپشگاه آن
قلب یار است
و آتشگاه آن
مجمر سینه...
می زایی٬ می زی ای...
در آن آوای غمگین
که نام مرا می خواند
چه رازی نشسته است
که صدایت را اینچنین
می نشاند
به جاودانگی
گویی دهلیزی را یافته
یا گوری را
برای آرمیدن ابدی...
چه رازی را
می زی ای؟
آن صدای نشسته بر دل
چطور آرام فرو می نشیند
چون برف تازه
بر سرشاخه های درخت
در آوای تو چیست؟
آن صدای به شاخسار تنهایی نشسته
آن خش خش بال
آن صدای تپیدن گلو
چیست آن رازی
که نیستی را نیست می کند
که می ترکاند
غنچه های عشق را
بر لبان عاشق
چیست در صدایت
که روح مرا پرتاپ می کند
به پس قله های برف نشسته
آن قله های بودن ابدی
چیست که بودنم را هدف می گیرد
به تمامی
و از چکاندن عرق زندگی
بر تنی تشنه
خبرش نیست
چیست آن صدایی که گویی
از انعکاس کوهی بر می گردد
سربلند
چیست آن صدا
چگونه می شکفد
در قلبی که از هزار زمستان
هزار خروار برف
در سینه دارد
چگونه شرح دهم
آن صدای سینه ی شرحه را
آن صدایی که خود
افسون زندگی است
و افسانه ای ناتمام...
پرندگان خوشي
خالقان بودنهاي بي شمار
سر از بيضه هاي رنگارنگ
بر آورند
- خالقان هستي خويش
با بودني از اين پيش
ناشنيده ٬ ناديده ٬ نا دسترسيده -
اما ميوه شيرين بودن
بر تارك بلندترين غان هستي است
در جزيره اي گمشده
"تاسماني"!
عفريت
همان بودن تمام است
هر چند آدميان بخشايش گر
آن را از چيدمان حديث و حرص خود
كنده باشند
تا یک زندگي "شيك تر"
به مدد بيضه هاي هراس
براي رنگ آميزي سفره هاي بي رنگ بخل!
آن مسافر "بيشه هاي غربت" كيست؟
بي سفره اي٬ قاتقي٬ نان پاره اي
مسافر "بيشه هاي غربت"!
ترا صد ها سلام
ترا صد ها درود
از آغاز سالي
كه پايانش ناپديد است...
(دو توضيح: ۱- در اعتقادات آدميان ناب استراليا٬ پرندگان از قطعه قطعه شدن رنگين كمان پديد آمده اند.
۲- عفريت تاسماني نام جانور بي آزار٬ مبتلا به سرطان٬ تيپا خورده و از چنگ زمين و زمان به جزيره دورافتاده تاسماني پناه آورده اي است كه نسلش را از سرزمين استراليا سگان زرد - كه بنا به قول مشهور برادر شغالند ولي از كرامات شغال بويي نبرده اند - برانداخته اند.)
بوسه می زند
و ماهیان و کفچه مارها
سرود آشتی کنان سر می دهند
آنجا که دوستی لای درز دیوارهاست
پنهان در هم آغوشی آجرها
وطنم آنجاست...
انتهای سرخی های غروب
ابتدای سرخی های طلوع
آنجا که پرواز پرندگانش
بی خش و خش بالهاست
و آنجا که گوشها تیزند
برای شنیدن رازها
و آنجا که قلبها می تپند
بی بهانه و با بهانه هایی کوچک
و آنجا که دستان می لررند
تا عشق را بهانه ای کنند
برای ادامه ی دوستی
آنجا که عشق حکمران اعظم است
و گوسفندان و گرگان باهم به چرا می روند
آنجا که شیران
دندان نیش خود را
سالهاست که کشیده اند
و مور و اسب
قلقلک را با هم به عدالت
تقسیم می کنند
آنجا که کوالا
راه و رسم بشری است
و کانگورو
راه جهیدن از هزار مشکل
آنجا که خورشید
مال همه است
و همه با هم
برابر و برادر اند
آنجایی که خدایی را ستایش نمی کنند
جز همین زمین
و بحری را نمی جویند
جز همین زمان
آنجا که کلام تیز و طنز
هرز نمی رود
و درویشان و خوشان
باهم هم قافیه اند!
۹۰/۱۲/۱۰
چشمانی نبود ثابت و صامت
چه می شد اگر روحشان را
بر هر بند رختی
توان تاب دادن بود
چه می شد سرسره ی ازل
از آسمان خیال تا خاک مغاک
کمی بیشتر طول می کشید
از چشم بهم زدن عمر
چه می شد ارتفاع دشتها
بیشتر از همرنگی بود و
آوای طوطی
چه می شد شهرها
با طلا
فرش می شد
تا هر روز رفتگران
حرص را از دامن شهر
بشویند
چه می شد اگر دست دوستی
درازتر بود و
دستهای کج
کوتاه
چه می شد حکایت خاک را
تنها در گورستان غریبه ها ـ دنیا ـ
نمی نوشتند
چه می شد اگر سفر تمامی نداشت
و مسافران رخت خستگی را
در دیار غرایب
فرو می فکندند
چه می شد مهر ممکن بود بی زجر
چه می شد تمام زنجیرها صداهایی داشتند گوش کر کن
چه می شد مسافران جاده های غربت
تا ابدالآباد غرایب
می پوییدند
لحظه لحظه حیات را...
خسته از نقشهای تکراری خویش
و خورشید بر می خیزد
هر روز
ترد و شاداب
از خواب شبانه
تا طلوع زندگی
خورشید بر روحم
طلوع فرخنده ای دارد
یک لحظه بی نظیر
اجتماع خورشید و ابر خونین و موج و سنگ:
«خاره مباش
و نه خیره سر
سنگ را هم
فرودی ناگزیر و ناگاه
لازم است
هر چند گاه»
سنگ تعظیم می کند
موج بوسه می زند
خورشید لبخند
روزی دیگر آغاز می شود
با جانی دیگر
انباشته از موجهای گران
که گرانی شان تنت را انباشته نمی کند
و نه جانت را
«خورشید!
لبخند تو آرامش جان است
و موج!
گرمای تنت
حتی آنگاه که برخاستنت
از دریایی منجمد است
سپاسگزارم
این فرخنده وصلت خورشید و موج و سنگ را!
بگذار ابر
خون گریه کند
جان دادن او
جان بخشی خورشید و موج و سنگ است
ابرها غرق غرورند
ابرها غارتگر خورشیدند
بگذار بگذرند
بگذار بگذرند»
اما موج
جسمش جدا
جانش
در همین نزدیکی است
صدایش را می شنوم:
«آه
این
چه
سن گی
بود!»
فک زنان
تنها
ضجه ی موج و مویه ی سنگ را
می شنوند
غافل از
بوسه ی موج و جان دادن سنگ...
۹۱/۱/۱۱
فریاد زندگی است
و فریاد رسان
زندگی را از کوچه های خاموشی
فریاد کرده اند
و آنجا که قپان و زنجیر
فریاد توحش خاموش اند
و آنجا که آسمان بی نهایت را
رنگی دیگر است
از خوشی های نافرجام
و آنجا که گدایی را
در کوچه و بازار
جار نمی زنند
و آنجا که حمایت جماعت گول و غریب
ترا به راه های بن بست
نمی کشاند
و آنجا که پر پرواز پرنده
پر از آوای خاموش چلچله های بردبار است
و آنجا که حکایت همانجا تمام می شود
که پیش از این
آغازیده بود
و آنجا که مهر
بر هم زننده بساط غوغاست
و آنجا که خاموشی است
مطلق و برده وار...
بر روحی نزار و بیچاره
غافل نزار
در پی آهوی عشق خویش...
حک شدن!
صدای تیشه های زمان را می شنوی؟
آنجا بخشی از روحم فروریخت
طاقچه کنار دیوار
با آجرهای بیرون زده...
روح من دیگر
عریان
دست اندازی یغماگران را
تاب می آورد
آرام آرام
که آجرهایم
کندنی نیست
که دندانهای شکسته
عریانی مسیر زندگانی اند
حک شدن!
صدای تیشه های زمان را می شنوی؟
عریانی روحم
تقدیم تو باد!
این آخرین آجر را هم تو ببر!
جیب هایم خالی
دست هایم خالی
کاسه های چشمانم خالی است
چشمانم را هم تو ببر!
دست خالی
مرا دیگر چه غمی است؟
پای خالی
مرا دیگر چه غمی است؟
چشمانم را هم تو ببر!
جگر پوک
گوش سوخته
مرا دیگر چه غمی است؟
چشمانم را هم تو ببر!
زبان بریده
سینه شکافته
قلب شرحه
مرا دیگر چه غمی است؟
چشمانم را هم تو ببر!
چشمانم را هم تو ببر!
- آواي خاموش ستاره هالي
از پس هفتاد سال سفر!
"كجا مي رويد با اين شتاب؟"
- آواي پوست ستبر درخت خاموش
از جنگل گم شده در پيچ راه
"به چه كاريد٬ كاريد٬ كاريد..."
- آواي دره پر تب و تاب
در شب آغاز سال نو
"بايد كه كوله بار بندم"
- آواي كوالاي مهر
از دره نزديك وسعت دور
"چه هيجاني! چه هيجاني!"
- آواي كلاغ كور
در ترك آن شاخه غمگين
"عجب حكايتي است اين زندگي!"
- آواي آدم رانده شده
در كار ديگران
"مرگ! مرگ! چه نزديك! چه نزديك!"
- آواي آن داركوب
كه هر ساله
خانه عوض مي كند
"زندگي چه زيباست!"
- آواي بازشدن شكوفه هاي سيب
بي سبب
"چون برق مي گذرد!"
- آواي آوار بم
در آن شب سهمگين
آواي آن آجر
در آن دست گشوده و بي جان
"بسان درختي٬ در تندباد"
- آواي درخت تاك
با ريشه هاي پوسيده در تالاب
"چه دريغي!"
- آواي در
براي ميهمان جان!
جانتان ميهمان بهار باد!
شهر ري - بيست اسفند ۹۰
جنینی که جفت خود می جود
نه آهویی که جفت می جوید
دشنه ای که سینه می شکافد
نه گل سرخی صدقه ی خدایان موهوم
بارش تگرگی بر گرگی گرسنه
نه زلالی برکه ای بر دهان آهو
خنجری از پشت٬ از دوست
نه سپاس گرمای دستی مهر افزون
شعر من تق تق بارش قطرات خون است
بر سنگفرش گدازه ها
چکاچک شمشیرهای نفرت
بر جمجمه های سرخ غرق در خون
دق دق انگشتان لرزان پزشکی
بر بالین قلبی محتضر
پت پت آخرین شعله شمعی
تا ته سوخته...
ای راحت شدگان راحتکده های عشرت
شما را به شعر٬ به شعور
چه کار؟
از تن خود کاستی بگیرید و کام
که زمین
از هم اکنون
برای پی و رگ بیکار مانده تان
سفره ای گران و رنگین
فراهم کرده است
شما را
به شعر
چه کار؟
شمس تبريز
خورشيد بر پوست سبزم
ميعاد دل انگيزي دارد
افسوس كه خورشيد
فصل فراغ برف است و كوهستان
دو دلداده ي غريب!
اينجا آتش و آب
دو دلداده ی قدیم
فرزندان خود را به هم تقديم ميكنند
و در هماغوشي سبزشان
ارواح مشتاق و دلخسته خود را به هم مي دهند
- بين خودمان
پيشينيان
خاك و باد را
براي رد گم كني
ميان آتش و آب
نشانده اند
تا ميانه شان را
به هم زنند! -
كوه بر برف بوسه مي زند
تا آتش٬ لبان آب را ببوسد
دو دلداه ي قديم
ارواح خود را
عاشقانه به هم مي بخشند
تا "تارك بي بقاي خاك"
با "دلهره ي ويراني باد"...
ملاقات آب و آتش
بر قله ي كوه
آنجا كه سكوت
تمام صداها را محكوم مي كند
و زرد
وفور انفجار سبز را تاب نمي آورد
و باد و خاك
انتحار مي كنند
براي هماغوشي آتش و آب...
۹ اسفند ۹۰ - در آسمان تهران جم
برف را زا کف نمی دهم!
جانم از برف
تن ام برف اندود
روان ام بر برف روان
نه!
برف را از کف نمی دهم!
راه برفی متروک
در جنگل درختان فروتن
فرو می رود آرام آرام
روح من
نشیب اش را یافته است
با سپردن تمام آن فرازهای خوشی
به خوشان بی ذوق عالم ادبار
به سرخوشان سرمستی و سرکوفت
به آن بر خویشتن خویش ستمگران وادی های بی خورشید
آن زمردان بی امرود
و آن نمرودیان امر و نهی!
بگذاریدم٬بگذاریدم
سرخوشانه
شیب و درخت و برف و تهیا را
هماغوش شوم
در تدارک آن سفر آخرت
که در زندگان هماره زنده
هماره بر کف است...
تنها کوه است
که صدای آدمی را
به تمامی
پژواک می دهد
تنها یک فکر دارد:
" خورشید
کی بر می آید؟"
سوزش باد
برای او
زهدان هوش است
و سرمای برف
رخت بی لک
او را به هممه و غوغای بازار مسگران بی توشه چکار؟
به دود- نفس های پر آتش آدمیان
که کنده های خیس را
مهمان خانه دل کوچکشان کرده اند
که کنده های خیس گران ترند
و لابد ارزشمند تر!
بگذار درخت
نوشداروی خورشید را
قطره قطره بنوشد
از پوستی که ستبری اش
تنها نشان غمی کهن است
ای باد!
مردانه بتاز!
ای خورشید!
مردانه بتاب!
ای برف!
مردانه ببار!
منتظر بر سر شیب جاده های همهمه
با یک فکر
"خورشید
کی بر می آید؟"
بر دامنه های پرغرور
پایان می پذیرد
کجاست آن آتشفشان نرم
که وادی خاموشی آتش است
کجا قدم می زنی
به کدام سو
به کدام رخ؟
تمام حرف بر سر آن زباله حقیری است
که بر سر انسانهای حقیر
فرو می باریم
تا انسان تر شویم
به مدد عضلات پربرکت خویش!
انسان فراتر از عضله است
فراتر از بودن
انسان شدن سخت نیست
سختی آنجاست
که انسان خود شدن است
در لهیب آتشی سوختن
غمزه ی به حقارت نگرندگان را به هیچ انگاشتن
جامه ای دوختن برای خویشتن
که میراث هزار ساله نیست
انسان اینجاست
آن گاه که بادبادکی به اهتزار در می آورید
انسان اینجاست
که هیچ بادبادک
حرکت دیگری را
تقلید نمی کند
سجاده مرده ریگ نیاکان
سجاده آتش است
آدمی را آتشی است
از مغز استخوان خود
که تند باد استخوان شکن را
به هیچ می انگارد...
سرنوشت انسان٬در مغاک
اینجاست که روزی قلبی می تپیده
برای کودکان خرد خویش
وانجا ناخن شکسته یک مومیا
و دیگر سو
چشمانی که در تاریکخانه های حدقه
سالهاست سوی خود را از دست داده اند
به کدام سو می نگری؟
به کدام افق... کدام ارتفاع
ارتفاع حقارت
ارتفاع پستی است
آن هیاهوی مومو و عو عو و ویزویز
تا موسیقی صدای انسان بشکفد
در زمین
گهواره خاموش نیاکان
حرکت تا صدا
و آن لحظه غمگین
که آدمی
راز را در سکوت بی انتها
می یابد
دیگر خاموشی است
آن مرز انسان شدن...
در فاصله زبانه و شیشه
در فاصله بناگوش تو و دهان من
چه دنیاها نوشته است
کس از کهکشانهای خاموش و یتیم
خبر ندارد
و نه از
بلور آجین جواهر برف
و سرنوشت تگرگهای گرسنه
و دست آموزی یوزهای تشنه
و بی خبری ملامت پیشه گان جفا پیشه
و نام جویان شهوت جو
و حکایت کنندگان قصه های ناتمام
و جوانی های سر به زیر
و خامی های دشمن شاد کن
و اعتمادهای پوک
و قرارهای شبانه در پس چنارهای قطور
و اشکهای نوشته بر درگاه شادی ها
و آن ارتباط ناخواسته و بی گاه
که تلالو طلوع خورشید است
بر جانهای خسته
از غبار راههای بی سرانجام
زندگی
همینجا زیباست
آنجا که عمق را می نوازد
با سازهای دست سازش
که غیژ غیژ و کوک کردن ندارد
ساز زندگی
هماره کوک است
در انتظار دستهای فقیر
که کینه و جنایت را
سالهاست خالی کرده اند...
رخت برف را از تن کوه خفته و «کودک احساس»
می شوید
و ببر راه راه کوهستان
بیدار می شود
و ابر برفی سپید
آبستن
آنگاه که رعدهای گرسنه
جواب شغالان خاموش را می دهند
و رخت عزا
دیگر
به قامت هیچ بنی بشر
برازنده نیست
آنگاه که اشک عشق نافرجام
از آمدن باز می ماند
و کین دوستی بدفرجام
آتشش را در مجمر کینه
خاموش می کند
آشکاره می شود
شهر شکارچیان کف به دهان و شکاران خاموش
شهر مردگان مرده پرست
شهر هماره رخت عزا به تن
شهر درشتان و درشتی
شهر نازکانی که تاب درشتی شان نیست
شهر دود و کفن و گرسنگی
و حرص
و اشک
و رشک...
بیماری رشک را از خیابانها بشویید
«آنجا» تمام می شود...
حمل بر چه می کنید
مهر یا وهن؟
موسیقی
خط حامل جهان است
بگذار بسرایم
با سوتک نحیف خویش
تا نقطه پیچ زندگی
به مقصود
یا به هیچ
خارچ
زباله است
و خاموشی دریا
بدترین خاموشی ها
بتاب
موج من
بتاب!
طنین چه طوفانها
به گوش خود شنیده است
این ساحل کمرنگ شنی
طنین چه موجها دارد
به گوش قلب خود
وان گوش آرام گوشواره دار
طنین چه آواها
به درگاه خود شنیده است
تن دادن به جهان طنین
چه سخت و جانکاه است
و کلمات چه نارسا
که داستان طنین گوشواره های طبیعت را
باز گویند...
«طنین ها را نشنوید»
بازار مکاره مسگرها چنین می گوید
«طنین ناشنوده بخسب
که خواب آلودگی
بهین درمان دردهای جانکاه است»
نبض طنین را
عیار طنین را
کدام زرگر می شناسد
یا عیار تن عریان بی خواهشان را
یا عیار برگ تنهای آغشته به غروب
یا عیار مردمکهای افتاده بر صدف ناخن
یا عیار پنداشت های باطل جماعت گول
یا عیار خواستگاران آرامش در دریای زندگی
یا عیار عرق های باد کرده بر گلو
در میانه ی فریادهای ته کشیده
یا عیار خاموشی را به وقت بهتان
یا عیار دلسردی را به دریای طوفان
یا عیار خانه روشنی را
در خاموشی قطرات حیات
یا عیار تکان های کمر را
در مجلس باده فروشان باده ته کشیده
یا عیار کودکان حماقت را
در بازار خودفروشی
یا عیار پستی جویندگان مست را
یا عیار مستی جویندگان رها از پستی...
کاش تنها
خورشید زرین بود و
کاکل خروس
و زر تنها
از بهر نقاب پادشاهان به گور خفتیده بود
آنگاه این جماعت زرکش
کجا متفرق می شدند
آنگاه که اشعه زرین خورشید
حشرات را به خانه های پستی شان
می کشاند؟