همیشه قبل از ظهور بحران به دلم اثر می کرد و اضطراب مخصوصی در من تولید می شد: اضطراب و حالت غم انگیزی بود     مثل عقده ای که روی دلم جمع شده باشد    مثل هوای پیش از طوفان     آن وقت     دنیای حقیقی از من دور می شد و در دنیای درخشانی زندگی می کردم که به مسافت سنجش ناپذیری با دنیای زمینی فاصله داشت.

(صادق هدایت / بوف کور)