آدمیان ناب و بدوی دشتهای استرالیا می گویند:

صدای آدمی برای صحبت کردن نیست. این کار را می توانید با سویدای دل/سر انجام دهید. اگر صدا برای سخن گفتن استفاده شود٬ حاصل تنها مکالمه ای است که از نظر روحی حقیر٬ غیر ضروری و فقیر  است. صدا را از بهر آواز خواندن٬ جشن گرفتن و شفا دادن آفریده اند.

 

(جالبست که از فریبکاری نام نمی برند٬ لابد چون هنوز شهرنشین نشده اند. )

ترجمه بخشی از کتاب پیام پریده/ مارلو مورگان